Przebarwienie zębów jest częstym zjawiskiem powiązanym z problemami natury klinicznej i estetycznej. Kolor zębów można poprawić stosując różne metody takie jak: pasty wybielające, specjalistyczne czyszczenie polegające na zdjęciu kamienia nazębnego oraz polerowaniu mającemu na celu usunięcie plamek i kamienia, wewnętrzne wybielanie martwych zębów, zewnętrzne wybielanie żywych zębów, mikroabrazja szkliwa przy użyciu środków ściernych i kwasów oraz zakładanie porcelanowych koron i licówek.
Przebarwienie zębów może być powodowane zarówno zewnętrznymi jak i wewnętrznymi czynnikami. Powodami przebarwień mogą być: kamień nazębny, tytoń, pewne rodzaje pokarmów, bakterie chromogenne, płukanki i leki (zawierające chlorheksydynę lub płynną postać soli żelaza, olejki aromatyczne).

Większość zewnętrznych przebarweń można usunąć za pomocą specjalistycznego czyszczenia, szczotkowania zębów (z użyciem pasty wybielającej), płukanek wybielających, korekty powierzchni koron i korzeni, kiretażu lub zewnętrznego wybielania. Czynnikami wewnątrzpochodnymi mogą być również leki stosowane w leczeniu ogólnym, np.: tetracykliny. Efektem mogą być żółto-brązowe plamki na zębach. Nasilenie zabarwienia jest uwarunkowane dawką antybiotyku, czasem trwania leczenia oraz okresem podawania leku w stosunku do stadium rozwojowego uzębienia. Zęby, które w tym okresie były już zmineralizowane nie ulegają przebarwieniu.
Przebarwienia i uszkodzenia struktury zęba mogą również wystąpić, gdy całkowita dzienna dawka jonów fluorkowych przyjmowanych w wodzie, paście do zębów, kroplach leczniczych czy tabletkach jest zbyt wysoka w fazie formowania się szkliwa oraz jego dojrzewania po wyrznięciu. Prowadzi to do powstania średnich lub poważnych zmian na większości stałych zębów i może dawać objawy w postaci matowobiałych lub ciemniejszych plam i porowatego szkliwa.